Tag Archives: Μουσική

Space Oddities

Space Oddities Births

Σε μια πόλη μερικές χιλιάδες χιλιόμετρα μακριά απ’ την Αθήνα, σε μια αίθουσα συνεδριάσεων κάθομαι σ’ ένα τραπέζι εργασίας με συνεργάτες – έναν Άγγλο και μία Γιουγκοσλάβα (όπως ορίζει την εθνικότητα ο Κουστουρίτσα). Νωρίτερα μες τη μέρα, με τα συγκεκριμένα άτομα είχαμε μια συζήτηση περί παγκόσμιας πολιτικής κατάστασης και δηλώσαμε ξένοι αυτού κόσμου που ζούμε. Περασμένες 7 το απόγευμα και οι «αναγκαίες» συνεδρίες της μέρας έχουν τελειώσει και επιτέλους κάνουμε πραγματική δουλειά.

Γράφουμε σιωπηλά στα laptop προσπαθώντας να τελειώσει η μέρα με κάποιο αποτέλεσμα. Παράλληλα και οι τρεις ακούμε μουσική απ’ τα laptops και χαμένοι στον κόσμο μας προσπαθούμε να αποφύγουμε ένα κακό trip της καθημερινότητας. Σε μιά στιγμή η Γιουγκοσλάβα μας κάνει νόημα και μας βάζει ν’ ακούσουμε αυτό που ακούει… χαμογελούμε ο ένας στον άλλο και ακούμε..

A little piece of you
The little peace in me
Will die
For this is not america

Με το που τελειώνει το κομμάτι τους λέω ν’ ακούσουμε αυτό που άκουγα. Χτυπώ play και συνεχίζει ο Bowie…

Sounds of laughter, shades of life are ringing through my open ears
Inciting and inviting me
Limitless undying love, which shines around me like a million suns
It calls me on and on and on
Across the universe

Nothings gonna change my world

Έτοιμοι να συνεχίσουμε δουλειά, ο Άγγλος μας λέει «this is unbelievable, I was just listening to this» και πατάει play:

Though I am past one hundred thousand miles
I am feeling very still
And I think my spaceship knows which way to go
Tell me wife I love her very much, she knows

Τελειώνει το track και κοιταζόμαστε σα μαλάκες.. Είναι κάτι τέτοιες μαγικές «συμπτώσεις» που νιώθουμε ότι δεν είμαστε μόνοι σ’ αυτόν τον πλανήτη. Κλείνουμε τα laptop, τα παρατάμε στο τραπέζι, μπαίνουμε σ’ ένα ταξί και πάμε για μπύρες.

Την ιστορία τη θυμήθηκα την περασμένη Κυριακή. Μπαίνω στ’ αμάξι μετά απο μπύρες και συζήτηση για το πόσο εξωγήινοι είμαστε σ’ αυτό τον πλανήτη, ανοίγω το ραδιόφωνο και ακούω το Space Oddity (live performance in Santa Monica in 1972 – link valid for the next 7 days).

Here am I floating round my tin can
Far above the moon
Planet earth is blue
And theres nothing I can do.

Η απουσία του Ιλάν απ’ το Τρίτο Πρόγραμμα

Πρόσφατα η ΕΡΑ διέκοψε τη σύμβαση του Ιλάν Σολομών, τον μοναδικό παραγωγό τζαζ και κλασικής μουσικής που πραγματικά απολάμβανα 8 με 9 το πρωί στ’ αμάξι και στη συνέχεια στο γραφείο με το ραδιόφωνο του κινητού. Τα περί σύμβασης δεν τα ήξερα μέχρι που διάβασα τα μαντάτα εδώ. Δεν είμαι ειδικός στις συμβάσεις με το δημόσιο, τις διακοπές τους, ασφαλιστικά μέτρα κ.λπ. Θεωρώ τραγικό το γεγονός ότι ο Ιλάν δεν κάνει ραδιόφωνο για τέτοιους λόγους.

Τον «γνωρίζω» μόνο ραδιοφωνικά απ’ τις εποχές του Jazz FM1. Δεν γνωρίζω αν διδάσκει κάπου ραδιόφωνο. Αν όχι ελπίζω να το κάνει γιατί έχει ταλέντο και γνώσεις. Εκτός απ’ τη μουσική που εκπέμπει στους ακροατές του, εξηγεί τους λόγους και τα συναισθήματα που τον έκαναν να επιλέξει συγκεκριμένα κομμάτια. Οι ιστορίες/πρόλογοι κάθε κομματιού που διαλέγει είναι περίτεχνα πλεγμένες με ιστορικά στοιχεία και γεγονότα, είτε είναι αυτό για Βιβάλντι ή για Herbie Hancock. Δεν μακρηγορεί και μεταδίδει με ζωντάνια το πνεύμα των επιλογών του που συνήθως έχουν μιά αλληλουχία.

Τρίτο R.I.P.Από καιρού εις καιρόν, ψάχνοντας ακροάσεις κάνω μια στάση και στη συχνότητα του Τρίτου. Μια μιζέρια επικρατεί στα προγράμματα κλασικής και τζαζ μουσικής2. Όλο πετυχαίνω σοβαροφανείς εκφωνητές, που αναγγέλλουν το playlist τους πετώντας στίχους μεγάλων ποιητών. Με το πομπώδες νεκροθάφτικο ύφος τους και με το επιδεικτικά ιντελλεκτουέλ λεξιλόγιο τους αποθαρρύνουν κάθε καλοπροαίρετο ακροατή. Μου θυμίζουν βαριεστημένους καθηγητές μουσικής που βαρετά παραδίδουν το υλικό τους περιμένοντας να περάσει η ώρα.

Με κάτι τέτοια μπαίνει και το τελευταίο καρφί στο σεντούκι που λέγετε ποιοτική κρατική ραδιοφωνία. Να ελπίζουμε στην ιδιωτική πρωτοβουλία και εδώ; Ο Εν Λευκώ πάντως συσπείρωσε κάποιο κοινό αλλά δεν καλύπτει πλήρως το κενό. Στη Βρετανία ο ClassicFM τα πάει μια χαρά με έξι εκατομμύρια ακροατές τη βδομάδα, παρόλο που είχε αρχικό αντίπαλο το BBC.

Μέχρι να γίνει κάτι (αν ποτέ γίνει) ας είναι καλά οι ξένοι σταθμοί που μεταδίδουν και στο δίκτυο. Ιλάν όμως δεν έχουν 😦

[1] Ο γραφών δεν είχε ούτε έχει επαγγελματικές (ή άλλες) σχέσεις με τον Ιλάν και τα Μ.Μ.Ε. γενικότερα
[2] Η ίδια μιζέρια φορμόλης επικρατεί και στην ιστοσελίδα του Τρίτου.

Kristeen Young

Kristeen Young - Kill the Father

H Kristeen young ήταν η μεγαλύτερη έκπληξη στη συναυλία του Morrissey. Με τέτοιο support δικαιώνονται και τα 45€ 🙂

Στο myspace προφίλ της χαρακτηρίζει τη μουσική της ως «πιάνο-πανκ» και «ποπ-όπερα». Θα προσθέσω ότι έχει πολλές επιρροές απο τζαζ και αμερικανική φολκ. Η φωνή της έχει απίστευτη έκταση που θυμίζει την Diamanda Galas και την Alison Goldfrapp (στο Felt Mountain). Παράλληλα το πιάνο/synth της είναι λες και παίζει είναι πριν το τέλος του κόσμου… με αλλόκοτα progressions και τέμπος (πάλι θυμίζει Diamanda).

Πολλά kudos και στον ντράμερ («Baby» Jeff White) που την συνόδεψε. Απ’ τους σπάνιους του είδους που δεν βαράνε αλλά παίζουν μουσική… κάπους μου θύμισε τον Budgie των Banshees.

Εδώ το Kill the Father απ’ το τελευταίο της single (link expires in 7 days)

Δύο πωλητές κρίνουν μουσικούς… No Mr.

Ο τίτλος του ποστ από μήνυμα ακροατή στην εκπομπή του Γιάννη Πετρίδη.

Καλά τα λέει ο peeping tom για το σπρώξιμο μουσικών της «ανεξάρτητης» μουσικής σκηνής απ’ τον εναλλακτικό μουσικό τύπο. Δεν έφταναν οι υπερθεματισμοί περί νέας Λένας Πλάτωνος και τις αναφορές στη Niko (απο Sonik αν δεν κάνω λάθος) για τη Monika, ο m.hulot & ο aggelos k. στην εκπομπή του Γιάννη Πετρίδη επέλεξαν να ξεκινήσουν με κομμάτι της. Ο πρώτος επίσης δήλωσε ότι αν είχε δισκογραφική εταιρεία θα σκοτωνότανε να υπογράψει μ’ αυτή. Ένδειξη της πέρασης της καλλιτέχνιδος είναι οι 12,500 «φίλοι» που έχει στο myspace και όχι η τέχνη της (δεν το λέω εγώ αλλά ο καλεσμένος του κου Πετρίδη). Δεύτερη επιλογή ήταν οι Zebra Tracks που έχουν 6,000 «φίλους».

Για τα δικά μου αυτιά, τα μουσικά μου γούστα και προτιμήσεις η Monika δεν ξεχωρίζει απο σχολικού επιπέδου μπάντες με ψευδοψαγμένους στίχους (βλ. «Not Young in my Youth«). Τους Zebra Tracks δεν τους άκουσα πολύ αλλά έχω την εντύπωση ότι κάτι έχουν να προσφέρουν. Περάν των δικών μου επιλογών, αυτό που θέλω να πω είναι ότι οι επιλογές μας καλό είναι να περνάνε πρώτα απ’ το υποκειμενικό μας γούστο και αισθητήριο πριν υιοθετήσουμε τα γραφόμενα ή τα λεγόμενα για τη μουσική. Όπως θα έπρεπε να γίνεται και με το σινεμά και τις ταινιοκριτικές για παράδειγμα (γίνεται;).

Ναι, τα «εναλλακτικά» μπορεί κάποτε να γίνουν mainstream (=ευρά)… και δεν είναι κατ’ ανάγκη κακό αυτό. Έχω την εντύπωση ότι κάποιοι θέλουν να βγάλουν λεφτά απ’ την «εναλλακτική» μουσική σκηνή. Και μ’ αυτό δεν εννοώ τους καλεσμένους του κου Πετρίδη γιατί πιστεύω ότι γράφουν αυτά που γράφουν και λένε αυτά που λένε απο αγάπη για τη μουσική και το χώρο. Δεν παύουν όμως να είναι δύο φρέσκα γρανάζια της ευρω-μηχανής.