Category Archives: Living and Loving

Cirque du Soleil

Saltimbanco - Cirque du Soleil

Saltimbanco - Cirque du Soleil

Ο πολυαγαπημένος μου μπαμπάς πάντα ήταν λάτρης των «μαγικών». Ένα μεγάλο παιδί που με δέος θαυμάζει τους ταχυδακτυλουργούς, τους παλιάτσους, τους ακροβάτες… τα χρώματα του τσίρκου. Η παιδική του ηλικία ήταν πολύ σκληρή και (πάλι καλά που) η φαντασία του έβρισκε καταφύγιο  σε κόσμους μαγικούς και χαρούμενους. Τώρα που μεγάλωσα καταλαβαίνω τη σημασία όλων αυτών.

Κάνω μια ευχή να έρθει εκείνη η μέρα που θα πάρει το εγγονάκι του στο Cirque du Soleil*, να δουν το Saltimbanco, να του αγοράσει μαλλί της γριάς και να το φάνε μαζί πονηρά, να γελάσουν με τους παλιάτσους, να γυρίσουν σπίτι και να μας διηγηθούν την αξέχαστη εμπειρία τους.

Μπαμπά σ’ ευχαριστώ που εσύ…

*Πως να μπορέσεις να διαβάσεις για το Blue Ocean Strategy, όταν τα παραδείγματα σου ξυπνάνε τέτοια αισθήματα και αναμνήσεις;

Resurrection in Orvieto

Signorelli Resurrection

This is a quickie post – I just feet the need to record some memories and feelings before they fade away… like tears in the rain.

It was some years back when I first saw Signorelli’s «Resurrection». All the frescoes about the Last Judgment in the Duomo of Orvieto are stunning. Later I read that Michelangelo borrowed some ideas from Signorelli for his own resurrection in Capela Cistina.

I will never forget my first visit to the small town in the north of Rome with my late uncle. Walking around the city, mentally travelling centuries back when man was closer to god, talking about the need of the human race to have something to believe/fear of, enjoying a splendid day.

I will never forget last Wednesday, when I revisited the town with my brother and his wife. We all thought it was going to be another same-old day (nothing meaningful that is). Alas, we were wrong! It proved to be an apocalyptic day for the three of us. A resurrection day that brought us closer in an awkward way that none of us was expecting.

I still wonder what resurrection really means… apocalypse included.

Volvér

Ένας έρωτας που ξεκινάει μ’ ερωτηματικό… συμπληρώνεται… γεμίζει … μια πινελιά τον κάνει ξεχωριστό… και αυτό ξανά, και ξανά… το κόκκινο είναι πάντα πολύ έντονο.

Σκότος… απώλεια.. μικρός θάνατος μου έγραψαν χθες… αλλά η καρδιά συνεχίζει να τραγουδά… μερικές φορές για πάντα.

Το τραγούδι είναι απ’ την ταινία «Γύρνα Πίσω» του Pedro Almodóvar. Τραγουδάει η Estrella Morente.

When luck follows you, let her enough space to walk side by side

Χθες το πρωί είπα να κάνω δουλειές… να ξεχαστώ μες τη χαρτούρα της γραφειοκρατίας. Πριν φύγω απ’ το σπίτι, έκανα ένα τελευταίο έλεγχο αν πήρα όλα τα αποδεικτικά (ως γνωστόν τέτοια λάθη δεν συγχωρούνται στις υπηρεσίες). Ήμουνα μια απόδειξη μείον και έκανα το σπίτι άνω κάτω για να την βρω. Σκέφτομαι ότι μπορεί να χώθηκε σε μια στοίβα με περιοδικά και εφημερίδες free-press.

Βλέπω τη στοίβα και θυμάμαι… Ήταν Πέμπτη χθες και κάθε Πέμπτη με ρώταγες αν ήθελα να μου πάρεις αντίτυπα και απ’ τις δύο. Εγώ ονειρευόμουν κρυφά τη μέρα που δεν θα μου έκανες την ερώτηση… Φανταζόμουν ότι κάποτε θα τα φυλλομετρούσαμε μαζί και θα κάναμε πλάνα για τα events που μας ενδιαφέρουν.

Memories of tomorrowΠερνάω μία-μία τις εφημερίδες, ταξιδεύω πίσω στο χρόνο και θυμάμαι γεγονότα μας ανά βδομάδα. Με διέκοψε ένα δίφυλλο Α4… στιγμιαία νομίζω ότι βρήκα την απόδειξη! Ήταν ένα αντίγραφο του βιογραφικού σου. Μαζί το ανακαινίσαμε κάτι μήνες πριν. Σαν σήμερα θυμάμαι που σου έκανα ερωτήσεις για να εκμαιεύσω όλα όσα έκανες στην καριέρα σου. Μαζί ρίξαμε φως στα φαινομενικά ασήμαντα και έγιναν σημαντικά. Έπαιζα στρατηγική με τις λέξεις και τις προτάσεις. Με έβλεπες που πήρα φόρα και φοβόσουνα πιθανές ερωτήσεις στη συνέντευξη και κάναμε χιουμοριστικά σενάρια απαντήσεών σου. Γελούσαμε για μέρες με μερικές λέξεις που χρησιμοποίησα και μου είπες να μην υπερβάλλω.

Purple Dreams

Πήρες το κείμενο και ανέλαβες την αισθητική του. Το χτένισες, του έβαλες πινελιές και χρώμα. Μειδιούσες και δεν με άφηνες να το δω πριν τελειώσεις. Το αποτέλεσμα εξέπεμπε την προσωπικότητά σου… αληθινό, αναλυτικό αλλά χωρίς φανφάρες, με γούστο και κυρίως ξεχωριστό. Χαιρόμουν να σε βλέπω να το θαυμάζεις και ένιωσα περήφανος για σένα και που ήμουν σύντροφός σου. Ερωτεύτηκα τη διαδικασία… Ήταν το ξεκίνημα μιας καινούργιας σου πορείας και στην προσπάθεια ήμουνα δίπλα σου… στην αρχή μιας προοπτικής. Ήθελα να γίνει και στη σχέση μας αυτό. Αλλά δεν έγινε…

Η σκέψη μου στροβιλίζεται σ’ εσένα.. δεν ξέρω πως είσαι και ανησυχώ. Πονώ με τη θύμηση του χωρισμού μας και πως σε πίκρανα. Ζορίζομαι να δεχτώ την πραγματικότητα και ούτε παροδικά δεν με καθησυχάζει η σκέψη ότι αυτό που έγινε είναι για το καλό μας… Θέλω να γυρίσω το χρόνο πίσω.. να πάω πίσω στις έντονες και μοναδικές στιγμές που ζήσαμε, να ξαναζήσουμε περιπέτειες, να γελάσουμε για τα όμορφα και να κλάψουμε για τα άσχημα. Θέλω ν’ ακυρώσω τον χωρισμό και να ξαναρχίσουμε…*. Αλλά αυτό δεν γίνεται…

Κάποτε μου έγραψες «when luck follows you, let her enough space to walk side by side». Περιέγραφε τόσο καλά την τύχη μας… που της δώσαμε χώρο και συμπορεύονταν δίπλα μας… Αλλά η τύχη δεν αρκεί…

Το απέραντο bleu συμπορεύεται μαζί μου

* εδώ θυμάμαι το τέλος του The Eternal Sunshine of the Spotless Mind

Paint it Black

Το Paint it Black απο τους Avengers (myspace) το είχα σε μια κασέτα που μου έγραψε κάποτε ένας φίλος συλλέκτης LP. Χάθηκαν στο χρόνο και η κασέτα και ο φίλος. Σαν χθες θυμάμαι που το έλιωνα (play->rewind->play) σε θλιμμένες/ζόρικες στιγμές… όπως το έλιωσα πρόσφατα. Ο πανκ ήχος και η θυμωμένη φωνή της Πηνελόπης ταιριάζουν γάντι στους στίχους.

Avengers (1978)

Κρατήστε το για στιγμές ανάγκης (click here to download).

Αφιερωμένο στον φίλο μου Coby που του λείπει η κόρη του. Κράτα γερά ρε συ και οι διακοπές είναι πολύ κοντά! Ξέρω, οι μέρες αναμονής είναι πολύ μεγάλες…

Eternal Sunshine of the Spotless Mind

Okay.. Okay

CLEMENTINE: I’m not a concept, Joel. I’m just a fucked-up girl who is looking for my own peace of mind. I’m not perfect.

JOEL: I can’t think of anything I don’t like about you right now.

CLEMENTINE: But you will. You will think of things. And I’ll get bored with you and feel trapped because that’s what happens with me.

JOEL: Okay.

CLEMENTINE: Okay.

Έτσι, μ’ ένα απελευθερωτικό ‘Okay’ που δεν υπόσχεται τίποτα. Που δίνει την αίσθηση απεγκλωβισμού απ’ τα δεσμά της αιώνιας επανάληψης. Ο πόθος μας και η προσπάθεια μας ν’ αλλάξουμε τη ζωή, μας κρατάει ολοζώντανους. Και ας ξέρουμε τι έχει συμβεί στο παρελθόν… Παρότι αλλάζαμε συχνά το χρώμα των μαλλιών μας στην προσπάθειά μας να γίνουμε μοναδικοί.

Gotta Learn Sometimes που λέει και ο Beck (χτυπάμε download file πάνω αριστερά).

I got it bad (And That Ain’t Good)

Blue Rain

Στα 80’s είχα την τύχη ν’ ανακαλύψω με τη τζαζ. Ενώ με τους συμμαθητές στο λύκειο ακούγαμε ποπ & ροκ, στα κρυφά ανακάλυψα αυτή την «παράξενη» μουσική. Από καθαρή τύχη είχα πρόσβαση στη δισκοθήκη ενός ραδιοφωνικού παραγωγού με πάμπολλους τζαζ δίσκους ο οποίος χαιρότανε να μου δανείζει βυνίλια του. Παράλληλα έγινα μέλος στη βιβλιοθήκη του Βρετανικού συμβουλίου και αντί να διαβάζω Ντίκενς ρουφούσα βιβλία για την ιστορία της τζαζ ακούγοντας σχετικούς δίσκους.

Απ’ τους πρώτους σαξοφωνίστες που ανακάλυψα είναι ο Johnny Hodges που έπαιζε για 40 χρόνια στο πλευρό του Duke Ellington. Όπου και να βρίσκομαι όταν τον ακούω μου είναι αδύνατο να αγνοήσω τον ήχο του σαξοφώνου του.

Χθες βράδυ τον άκουσα να παίζει ακόμη μιά φορά το I got it bad (And That Ain’t Good). Με τη βροχή να πέφτει στο πεζοδρόμιο και με δυο πανέμορφα μάτια να με κοιτάνε μετά απο μιά blue συζήτηση… Οι νότες του ταξίδεψαν στο είναι μου και έδωσαν νόημα στο αγαπημένο κομμάτι που άκουγα τόσα χρόνια. Λες και η μοίρα περίμενε αυτή τη στιγμή για να ζητήσει απ’ τον Johnny Hodges να μου πει «I got it bad… and That Ain’t Good.»

Η φωτογραφία από το Tonos world