Category Archives: Βίος Αβίωτος

Αμαλία: Η άποψη ενός γιατρού

«Καλύτερα να μην μιλήσω….» μας είπε ο γιατρός (DrVoel) στο Ελληνικό φόρουμ του bookcrossing. Τελικά μίλησε και μας άφησε άφωνους.

Εν’ ολίγοις, ο εν λόγω γιατρός1 πιστεύει ότι όσοι ασχολήθηκαν με την υπόθεσή της είναι άσχετοι και κακοήθεις που βγάζουν τα συμπλέγματα τους ενάντια στην ιατρική κοινότητα. Έμμεσα υποστηρίζει ότι η Αμαλία δεν πέθανε και ότι ο Ιατρικός Σύλλογος πρέπει να υπερασπίσει το κύρος του επαγγέλματός δικαστικά – να την στείλει να ψοφήσει στον Κορυδαλλό. Και αν πραγματικά πέθανε της εύχεται «κακό ψόφο να έχει».

Τι να σου απαντήσω ρε «γιατρέ»;2 Η αλαζονεία σου χτύπησε ταβάνι! «Αλαζονικά βόδια» σας αποκάλεσε και η Αμαλία και στην περίπτωσή σου πέφτει 100% μέσα. Και δίκιο να έχεις τόχασες. Θα την έβριζες έτσι την Αμαλία μπροστά στα μάτια των δικών της; Πως μπορείς να βρίζεις έναν νεκρό!; Πραγματικά αδυνατώ να καταλάβω πως ένας «περισπούδαστος γιατρός» πάσχει απο τέτοια έλλειψη παιδείας και βασικών τρόπων. Πραγματικά δεν θέλω ποτέ να τύχει και να είμαι ασθενής σου!

Μπορεί για σένα να είναι σημαντική η ύπαρξη/ανυπαρξία της Αμαλίας αλλά για όσους ευαισθητοποιήθηκαν και κινητοποιήθηκαν (καλώς ή κακώς) η Αμαλία είναι απλά η αφορμή. Και φάρσα να ήταν η ιστορία αυτό δεν καταργεί τα 100άδες φακελάκια που δίνονται καθημερινά και τις πρόχειρες διαγνώσεις και πρακτικές των συναδέλφων σου. Δυστυχώς Αμαλίες πεθαίνουν καθημερινά. Δεν πάει άλλο – η ελληνική κοινωνία αγανάχτησε. Σ’ αυτό να αντιδράσει ο ιατρικός σύλλογος και η πολιτεία και ας είναι μειοψηφία οι αλμπάνηδες (λέω γω τώρα). Όχι άλλο στρουθοκαμηλισμό ρε γαμώτο!

1 Προσωπικά γνωρίζω ότι όντως είναι γιατρός.
2 Δεν μπαίνω στον κόπο να σε βρίσω – πραγματικά δεν αξίζεις το σάλιο μου τα keystrokes μου.

Ξενοφοβία κανείς;

Αυτό είναι. Μες το κατακαλόκαιρο είσαι αραχτός στην παραλία και διαβάζεις στην εφημερίδα σου για τους μετανάστες και τις προσπάθειες των αρχών για την «διασφάλιση» των συνόρων μας απο το κύμα μεταναστών. Σε ενοχλεί το ζοφερό μέλλον που σου διαγράφουν με τρομαχτική ορολογία αλλά συνεχίζεις ακάθεκτος ν’ απολαμβάνεις τις διακοπούλες σου. Και ξαφνικά συμβαίνει αυτό!

Οι καρκινοπαθείς και συνοδοί τους ζητούν στέγη!

buzz it!Το πρόβλημα
Έχει διαπιστωθεί ότι τα Νοσοκομεία στην Ελλάδα αντιμετωπίζουν το τεράστιο πρόβλημα έλλειψης ξενώνων φιλοξενίας των ογκολογικών ασθενών και των συνοδών τους. Οι ογκολογικοί ασθενείς και οι συνοδοί τους που έρχονται στην Αθήνα από την επαρχία και τα νησιά της Ελλάδος στο Ογκολογικό Νοσοκομείο του Αγίου Σάββα, αλλά και άλλων Ογκολογικών Τμημάτων, για εξωτερική θεραπεία (χημειοθεραπεία, ακτινοθεραπεία κλπ), καταλήγουν να διαμένουν σε δωμάτια ξενοδοχείων, επιβαρυνόμενοι οι ίδιοι με τα έξοδα διαμονής τους ή καταλήγουν σε σπίτια συγγενικών τους προσώπων, εφόσον αυτά υπάρχουν. Ταυτόχρονα, οι συνοδοί των ασθενών που νοσηλεύονται στο Νοσοκομείο όταν δεν υπάρχει η παραπάνω δυνατότητα περνούν ατελείωτες μέρες στους διαδρόμους του Νοσοκομείου και συνήθως καταλήγουν να κοιμούνται, στην καλύτερη των περιπτώσεων, στους καναπέδες των σαλονιών του Νοσοκομείου. Ο καρκίνος ως μια μακροχρόνια νόσος απαιτεί αλλεπάλληλες θεραπείες, κουράζει και φθείρει τους ασθενείς και τους συνοδούς τους τόσο ψυχολογικά και συναισθηματικά όσο και οικονομικά, γιατί εκτός του καθεαυτού προβλήματος του καρκίνου, αντιμετωπίζουν ταυτόχρονα κοινωνικά και οικονομικά προβλήματα λόγω της έλλειψης στέγης!

Πρόταση- Λύση
Πίσω από τον Άγιο Σάββα, απέναντι από τα Εξωτερικά Ιατρεία, υπάρχουν προσφυγικά κτήρια τα οποία ανήκουν στη δικαιοδοσία της Κτηματικής Εταιρείας Δημοσίου του Υπουργείου Οικονομικών και τα οποία παραμένουν ανεκμετάλλευτα . Ζητούμε την ΠΑΡΑΧΩΡΗΣΗ ΧΡΗΣΗΣ ΤΟΥΣ ΑΠΟ ΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΟΙΚΟΝΟΜΙΚΩΝ ΣΤΟ ΥΠΟΥΡΓΕΙΟ ΥΓΕΙΑΣ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗΣ ΑΛΛΗΛΕΓΓΥΗΣ. Έτσι, οι ασθενείς και οι συνοδοί τους θα είναι δίπλα από το Νοσοκομείο και δεν θα ταλαιπωρούνται με μετακινήσεις, ενώ παράλληλα δεν θα επιβαρύνονται με έξοδα ξενοδοχείου.

Εκδήλωση Διαμαρτυρίας στις 19 και 20 Μαρτίου
Έχουν κατ’ εξακολούθηση γίνει κρούσεις από άμεσα ενδιαφερόμενους στο Υπουργείο Υγείας και Κοινωνικής Αλληλεγγύης και στην Κτηματική Εταιρεία Δημοσίου για να επιλύσουν το ανωτέρω πρόβλημα. ΑΣΘΕΝΕΙΣ, ΣΥΓΓΕΝΕΙΣ, ΦΙΛΟΙ και ΕΘΕΛΟΝΤΕΣ αποφασίσαμε να κινητοποιηθούμε και να διεκδικήσουμε δυναμικά τους χώρους αυτούς. Γι’ αυτό οργανώνουμε ΕΚΔΗΛΩΣΗ ΔΙΑΜΑΡΤΥΡΙΑΣ στους παραπάνω χώρους, τη Δευτέρα και τη Τρίτη, 19 και 20 Μαρτίου 2007. Σκοπός μας να δημοσιοποιηθεί το πρόβλημα ώστε το κράτος να έλθει αρωγός και να καλυφθεί η παραπάνω βασική ανάγκη των ασθενών και των συνοδών τους και να βελτιωθεί η ποιότητα ζωής τους.

Συναυλία συμπαράστασης στις 18 Μαρτίου
Την Κυριακή, 18 Μαρτίου 2007 οργανώνεται συναυλία συμπαράστασης και έκφρασης διαμαρτυρίας στην οποία θα συμμετάσχουν αφιλοκερδώς 12 συγκροτήματα pop μουσικής. Η συναυλία θα γίνει πίσω από το Νοσοκομείο Ελπίς (Αμπελόκηποι), στην Πλατεία επί των οδών Κεδρινού και Κυρίλλου Λουκάρεως, από τις 17:00 – 24:00. Η είσοδος θα είναι δωρεάν και θα συμμετάσχουν τα συγκροτήματα:

Wild Honey
Model Spy
Μητέρα Φάλαινα Τυφλή
Lolek
Callas
Sun, Rain In Life
Absent Mindead
Zebratracks
Modrec
Peekay Tayloh

Mary And The Boy
Victory Collapse

Να είμαστε όλοι εκεί! Παρακαλούμε θερμά όλα τα ΜΜΕ να μας συμπαρασταθούν και να καλύψουν τις πιο πάνω εκδηλώσεις μας.

Τηλ. Επικοινωνίας:
Λιακοπούλου Πένη 6936474185
Παπαδοπούλου Νατάσα 6972924240
Τριανταφύλλου Νίκος 6974992753

via ref & ref

βουλιάζω…

Carusel in Piazza Navona

Αυτή την εποχή περνάω μια ανία, απόλυτη βαρεμάρα για τα πάντα που συμβαίνουν γύρω μου. Κάνω σκέψεις, προβληματισμούς κ.λ.π. αλλά δεν έχω να κάνω κάτι, ούτε καν όρεξη για να εκφραστώ. Λες και είμαι ένα καρουζέλ που γυρνάει συνέχεια γύρω απ’ τον εαυτό του, με τις ίδιες μελωδίες και τα ίδια φώτα κάθε βράδυ.

Ακόμη και τα ίδια μου τα «θέλω» έπεσαν σε χειμερία νάρκη. Πάω να γράψω για κάτι σ’ αυτό το τετράδιο και όλα μου φαίνονται ανούσια, βαρετά και ανώφελα. Μου τη σπάει και η μπλογκόσφαιρα που ασχολείται πολύ με τον εαυτό της και διαβάζω (με εξαιρέσεις) όλο τα ίδια και τα ίδια. Ο Σαββόπουλος το λέει καλύτερα:

Μου φέρνουν ζάλη οι συγχορδίες
κι ημικρανία οι ομοιοκαταληξίες,
και μ’ εκνευρίζει αυτή η φωνή,
που όσο πάει κι εξασθενεί.
Οι εμπνεύσεις μου είναι γλωσσοδέτες,
νιώθω συχνά σαν τους τριγύρω σκηνοθέτες,
που οδηγήσαν μια γενιά
στα πιο βαθιά χασμουρητά.
Κι όλο βουλιάζω στο νανούρισμα
κάποιας αόρατης μαράκας
κι όλοι μου οι φίλοι απορούν,
«τι κάνει ετούτος, ο μαλάκας»;


Το χειρότερο απ’ όλα είναι ότι δεν εκμεταλλεύομαι αυτή τη φάση μου. Αντί ν’ αράξω, να κοιμηθώ, να αποχαυνωθώ, να κλείσω το διακόπτη του εγκεφάλου και να κατεβάσω ρολά, κάθομαι και προβληματίζομαι και με τρώνε τα ρούχα μου.

«Κοιμήσου και την επόμενη μέρα θα είσαι εντάξει«.. άκουσα και αυτό το απόφθεγμα απο κάποιον που προσπάθησα να του εξηγήσω την κατάσταση. Εξοργίστηκα όταν το άκουσα.. και τότε κατάλαβα ότι αυτή η ανία είναι ένα πέπλο πάνω απο μια εσωτερική μου πυριτιδαποθήκη. Προς το παρόν προσέχω να μην γίνει έκρηξη γιατί φοβάμαι… Φοβάμαι γι’ αυτούς που νοιάζομαι και ίσως βρεθούν κοντά και τους πιάσει η έκρηξη. Γι’ αυτό και ποτέ δεν κάνω έκρηξη.