Category Archives: Έργα και Ημέρες του Unique Fish

5 πράγματα που δεν ξέρετε για εμένα

Μετά την πάσα (blog tag) απο τον φίλτατο adamo γράφω για 5 πράγματα που νομίζω ότι οι περισσότεροι δεν ξέρετε για εμένα:

  1. Μέχρι τα 26 μου σιχαινόμουνα το τυρί – πάντα μου άρεσαν τα ζυμαρικά. Τα μοναδικά φαγητά που δεν μ’ αρέσουν είναι το συκώτι και τα κουκιά.
  2. Μικρός έμαθα να παίζω κιθάρα αλλά δεν έχω καμία στο σπίτι. Στο στρατό έμαθα σ’ ένα μήνα να παίζω Ευφώνιο και κατ’ επέκταση έπαιζα και Τρομπόνι με βαλβίδες. Τελευταία ανακαλύπτω πόσο κεντρικό ρόλο έχει η μουσική στη ζωή μου. Ακόμη θέλω να γίνω τεχνικός ήχου.
  3. Τα πρώτα προγράμματά μου ήταν σε BASIC και μετά σε Assembly σ’ ένα ZX Spectrum+ και σ’ ένα BBC Master. Στο BBC Master έφτιαξα την πρώτη μου database που ήταν μία ηλεκτρονική ατζέντα (το πρόγραμμα και τα δεδομένα ακόμη υπάρχουν στο πατρικό μου σπίτι σ’ ένα 5¼-inch minifloppy). Στα μεταπτυχιακά ασχολήθηκα με Information retrieval και έπαιζα με GBytes σε μια εποχή που οι σκληροί 1 GByte ήταν το όνειρο κάθε pc-enthusiast. Πέρυσι δούλεψα (όχι σε τεχνικό επίπεδο 😦 ) για ένα back-end σύστημα ψηφιακής βιβλιοθήκης με αρχικό χώρο αποθήκευσης 3×15 TBytes με προδιαγραφές high availability και disaster recovery.
  4. Το 2001 κέρδισα διαγωνισμό business plan στο εξωτερικό. Με δύο συνεταίρους , πήραμε χρηματοδότηση που οδήγησε σε startup επιχείρησης λογισμικού για την αεροδυναμική ανάλυση και ταυτόχρονη σχεδίαση πανιών για ιστιοπλοϊκά. Το 2002 είχαμε προσφορά εξαγοράς από τη North Sails. Θέλω πολύ να ξανα-ξεκινήσω επιχείρηση και το βρίσκω πολύ δύσκολο να το πραγματοποιήσω στην Ελλάδα (work under construction).
  5. Πρόσφατα συνειδητοποίησα ότι υπό συγκεκριμένες συνθήκες είμαι σκληρός και κρατάω σε απόσταση πρόσωπα που αγαπώ και μ’ αγαπούν και θέλουν να είναι πιο κοντά μου. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να διορθώσω αυτό το «bug» στο δεύτερο ήμισυ των πρώτων -άντα που πλησιάζει με γοργούς ρυθμούς.

Και τώρα με τη σειρά μου κάνω πάσα σε πέντε εκλεκτά άτομα που θέλω να μάθω ακόμα περισσότερα γι’ αυτούς:

coboroz
severin
paper flowers
theprincessonthepea
πολυβιος

Το κα(β)λό πορνό

Τις προάλλες πήγα με παρέα (link, link, link και link) στο Porn Film Festival. Ήταν η μέρα έναρξης και το πρόγραμμα θα ήταν light απ’ ότι καταλάβαμε απ’ τις εισαγωγικές ομιλίες. Στο καρεκλάτο Gagarin κόσμος όλων των χρωμάτων, ποικίλης σεξουαλικότητας και στυλ. Πολύ σοβαροί ήταν όλοι ρε γαμώτο. Έχω την εντύπωση ότι πολλοί απλά πήγαν για να δείξουν τη μούρη τους («ήμουν κι’ εγώ εκεί»), άλλοι ήρθαν να κόψουν πορνόφάτσες και πολλοί σαν εμάς – περίεργοι να δουν τι σόι είναι αυτό το φεστιβάλ και αν θα παίξει καμιά τσόντα της προκοπής, ν’ ανοίξει το μάτι μας και καυλώσουμε. Υπήρχαν και κάμερες από κανάλια τρομάρα τους. Δεν ξέρω αν μας έδειξε κάνα Star, προσωπικά δε γούσταρα καθόλου τους δημοσιογράφους που περιφέρονταν στην προσπάθειά τους να πιάσουν το «κλίμα».

Απογοήτευση με το post-porn και την αρτιστίκ ντοκυμαντερίστικη προσέγγιση. Στην αρχή το είδαμε λίγο κωμικά – προσωπικά έκανα χιούμορ μ’ έναν τυπάκο που τη βρίσκει να κλείνεται μέσα σε πλαστικές σακούλες. Μ’ άρεσε η ευθύτητά του και που μίλαγε στην κάμερα μ’ ενθουσιασμό (btw, τέλεια αγγλικά ο Ιάπωνας). Αλλά ρε παιδί μου πόοοοση ώρα ν’ ακούς διαστροφικές περιγραφές – είπαμε φεστιβάλ πορνό όχι διατριβή στην ποικιλία σεξουαλικών παρεκκλίσεων στην παγκοσμιοποιημένη κοινωνία των Ιαπώνων. Έλεος. Φεύγουμε πριν το τέλος γιατί η paper flowers δεν άντεχε άλλο (είχε την ειλικρινέστερη αντίδραση νομίζω). Ο αχενβαχ αλλάζει γνώμη και δεν φεύγει και η melody είναι αποφασισμένη να κάτσει μέχρι τέλους.

Πάω σπίτι και σκέφτομαι τι είναι τελικά το πορνό. Καταλήγω ότι το καλό πορνό ξεκινάει απ’ την προσωπική μας απόλαυση και είναι καθαρά υποκειμενική υπόθεση. Οι προτιμήσεις μας στο πορνό έχουν καταβολές στις πρώτες μας επαφές μαζί του – άρα για τον καθένα μας είναι κάτι διαφορετικό. Εγώ για παράδειγμα που πιτσιρικάς έβλεπα τσόντες 80s φυσικά δε γουστάρω το πορνό της σιλικόνης με MILF γκόμενες που ουρλιάζουν ψεύτικα (μεταξύ μας σχεδόν πάντα ουρλιάζουν ψεύτικα) και προτιμώ Kay Parker, Nina Hartley, Julliet Anderson κ.λπ. (ας είναι καλά το Google που βρήκα τα ονόματά τους) 😉

Το κα(β)λό πορνό εναι αυτό που μας καυλώνει (ή καβλώνει;) και μας κάνει να θέλουμε να συμμετάσχουμε νοερώς στα δρώμενα επί της οθόνης. Αν το βλέπεις παρέα με παρτενέρ τα πετάς όλα και ξεσκίζεσαι, αν το βλέπεις μόνος χύνεις βαρώντας γλυκιά μαλακία. Το επόμενο φεστιβάλ πορνό πρέπει να είναι παρείστικο. Να μαζευτούμε σ’ ένα σπίτι και ο καθένας μας να φέρει πορνό που του αρέσει ή του άρεσε στο παρελθόν. Και άσε τους ιντελλεκτουέλ σινεφιλικούς πορνοφάν ν’ ασχολούνται με το post-porn.

Ευχές

Wishes
Είπα να γράψω μια ευχή για τον καινούργιο χρόνο που μας μπήκε αλλά δε χωράει τίποτα μετά τον Pablo Neruda (Αργοπεθαίνει)

Καλή Χρονιά και νάναι το 2007 σημαδιακό, μοιραίο, ριζοσπαστικά ανανεωτικό και όμορφο (©paper flowers).

Resurrection in Orvieto

Signorelli Resurrection

This is a quickie post – I just feet the need to record some memories and feelings before they fade away… like tears in the rain.

It was some years back when I first saw Signorelli’s «Resurrection». All the frescoes about the Last Judgment in the Duomo of Orvieto are stunning. Later I read that Michelangelo borrowed some ideas from Signorelli for his own resurrection in Capela Cistina.

I will never forget my first visit to the small town in the north of Rome with my late uncle. Walking around the city, mentally travelling centuries back when man was closer to god, talking about the need of the human race to have something to believe/fear of, enjoying a splendid day.

I will never forget last Wednesday, when I revisited the town with my brother and his wife. We all thought it was going to be another same-old day (nothing meaningful that is). Alas, we were wrong! It proved to be an apocalyptic day for the three of us. A resurrection day that brought us closer in an awkward way that none of us was expecting.

I still wonder what resurrection really means… apocalypse included.