Category Archives: Έργα και Ημέρες του Unique Fish

Επιστροφή;

Αγαπητοί φίλοι και αναγνώστες!

Ο μοναδικόψαρος ζει και βασιλεύει. Μπορεί να μην γράφω (και ας με συγχωρέσουν όσοι με παρακινούν να γράψω κάτι) αλλά μου συμβαίνουν πολλά και κυρίως καλά 🙂 Δεν υπάρχει χρόνος για το παραμελημένο μπλογκάκι μου… Μου πέρασε απ’ το μυαλό να το κατεβάσω αλλά δεν του αξίζει. Σκέφτομαι να γράφω μικρότερα impromptu ποστάκια αφού δεν έχω την πολυτέλεια του χρόνου. Θα δείξει…

Σας φιλώ και να είστε όλοι καλά και χαρούμενοι!

ΥΓ: Να πάτε να δείτε το Happy-Go-Lucky του Mike Leigh! Δεν είναι η χαζοχαρούμενη ταινία που προμοτάρει το τρέιλερ – προφανώς οι marketeers θεώρησαν καλό να ξεγελάσουν το «μη σινεφίλ» κοινό.

Advertisements

Ξύπνησα

46 ώρες μέρες μετά ξύπνησα… Κάτι σαν το Waking Life !

  • Κοιμήθηκα unique και ξύπνησα uncle όπως επεσήμαναν στα σχόλια οι φίλοι 🙂 Χαζο-uncle θα έλεγα 🙂 (ο μπέμπης είναι πολύ γλύκας αλλά και το πρώτο μωρό της φαμίλιας)
  • Λίγο αργότερα η βαφτιστήρα έγινε 2 χρονών! Κιόλας!! Στα γενέθλια της ήμουν εξωτερικό 😦
  • Ξύπνησα στο Ζάγκρεμπ – η Κροατία προσπαθεί να γίνει Ευρωπαϊκή. Μετά το ανατολικό μπλοκ, Τίτο, και τον πόλεμο η νέα τάξη πραγμάτων την θέλει στο EU. Μέχρι και η Nescafe προσπαθεί να πλασάρει το frappe σαν trendy καφέ (ευτυχώς θα φάει τα μούτρα της – την πρόλαβαν τα Ιταλικά espresso!)
  • Ξύπνησα στις Βρυξέλλες – πρώτη φορά κατάφερα και έκατσα πέραν δουλειάς! Αν εξαιρέσουμε τον βροχερό καιρό, οι Βρυξέλλες είναι μια πόλη γεμάτη ζωή και τον πολιτισμό. Έκπληξη ήταν το Μουσείο μουσικών οργάνων – όλα τα λεφτά ο ακουστικός οδηγός που σου δίνουν 😉
  • Ξύπνησα και έτρεξα για βιογραφικό και αιτήσεις. Μετά από 4 χρόνια ξαναθυμήθηκα τα τυπικά μου κατορθώματα και για πρώτη φορά ένοιωσα ότι «έκανα πολλά πράγματα μέχρι στιγμής» (τον πήχη τον βάζουμε εμείς όχι οι άλλοι) – και πολλά περισσότερα εκτός βιογραφικού! Σήμερα με πήραν τηλέφωνο για συνέντευξη.
  • Λίγο μετά έβαλα μπρος για την ανακαίνιση του διαμερίσματος. Ως τώρα υπολογίζω ότι θα χρειαστώ 10+ μαστόρους και μπόλικα λεφτά. Με ανακουφίζει η σκέψη του αποτελέσματος και οι επερχόμενες αλλαγές.
  • Ξύπνησα και έμαθα για τον άδικο χαμό της Αμαλίας. Η θλίψη μου μετατρέπεται σε οργή… Το αποτέλεσμα ενός πολύχρονου Malpractice… δεν μπορεί και δεν πρέπει να περάσει και αυτό στο ντούκου!
  • Ξύπνησα και έμαθα ότι η ευδαιμονία και η αγαλλίαση που δίνουν τα σοκολατάκια (κι ας είναι και απ’ τις καλύτερες chocolaterie του Βελγίου) είναι εφήμερες – όπως και οι περισσότερες απολαύσεις άλλωστε. Μακάρι να μπορούσα να μην χτίζω όνειρα με «απολαυστικά» θεμέλια γιατί το σημείο θραύσης τους είναι απότομο και οδυνηρό. Το τελευταίο όνειρο ήταν σχεδόν πραγματικό… κάτι σαν το Waking Life… Θα το θυμάμαι για πάντα…

76 ώρες ξύπνιος

Αυτή τη στιγμή είμαι στην 76η ώρα χωρίς ύπνο. Γενικά η κατάσταση είναι περίπου σαν αυτά που διάβασα εδώ. Με τη διαφορά ότι εγώ δεν το έκανα για πείραμα… 😦

Σε λίγο πάω για ύπνο .. ζζζζ…

Σε όσους με ξέρουν: Μην ανησυχήσετε αν δεν απαντάω τα τηλέφωνα…  κάποια μέρα θα ξυπνήσω:)

Το όμορφο τέλος μιας δύσκολης μέρας

Είχα μια δύσκολη μέρα στο γραφείο. Επέστρεψα στο σπίτι αργά και το κεφάλι μου βούιζε απ’ τα διάφορα της δουλειάς. Δεν είχα χρόνο για ξεκούραση γιατί είχα να βγω για ποτό με μία πρώην μου που συνάντησα στη συναυλία συμπαράστασης την Κυριακή και είπαμε να βρεθούμε. Αρχικά δεν είχα όρεξη… ήμουν κουρασμένος αλλά πήγα κόντρα στη διάθεσή μου. Κάθομαι για πολύ λίγο στο σπίτι (όση ώρα χρειάστηκε για να βάλω το torrent να κατεβάζει το τελευταίο επεισόδιο του Prison Break!) και φεύγω αρκετά πριν το ραντεβού για να την πάρω απ’ τη δουλειά της με τ’ αμάξι… άλλαξε ο καιρός και φυσάει, δεν ήθελα να ταλαιπωρηθεί με συγκοινωνία.

Μπαίνει στ’ αμάξι και λέμε να πάμε Σκουφάκι – η εικόνα να ψάχνω πάρκινγκ με αγχώνει αλλά είμαι αισιόδοξος. Φτάνουμε και στα 10 μέτρα απ’ το μπαράκι αδειάζει μια θέση και την καπαρώνω – γελάω με την τύχη μου. Μπαίνουμε στο γεμάτο Σκουφάκι και ψάχνουμε για να κάτσουμε… ανεβαίνουμε στο πατάρι και στο καπάκι αδειάζει ο καναπές – γελάμε με την τύχη μας.

Κάνουμε παραγγελία και εγώ ψιλο-πεινάω… συνδυάζω βότκα-λεμόνι μ’ ένα σάντουιτς. «Μαλακία συνδυασμός» λέω αλλά δεν ακυρώνω. Συζητάμε για διάφορα… για ταξίδια, μουσική, συγκροτήματα, συναυλίες, φίλους, νέα μας κ.λπ. Σκέφτομαι ότι αυτά ήταν που μας έφεραν κοντά… που όμως δεν ήταν αρκετά για κάτι παραπάνω. Κοινά ενδιαφέροντα – διαφορετικοί τρόποι ζωής… Έρχεται η γκαρσόνα και μου λέει ότι το σάντουιτς δεν μπορεί να γίνει… πάλι η τύχη μαζί μου. Η ώρα κυλάει ευχάριστα με κουβέντες, ποτό και τσιγάρα.

Φεύγουμε και στην έξοδο παίρνει ταξί για σπίτι. «Δε θέλω να σε κουβαλάω» μου λέει. Χαμογελώ γιατί καταλαβαίνω ότι θα πάει στον δικό της… την χαιρετώ και φεύγω. Δεν μου βγήκε ζήλια ή κάτι παρεμφερές. Μπαίνω στ’ αμάξι και με ξαφνιάζει η αλλαγή μου… σκέφτομαι ότι ήταν ένα όμορφο τέλος μιας δύσκολης μέρας. Με ξαφνιάζω που μπορώ να είμαι καλύτερα με τον εαυτό μου με απλά πράγματα… χωρίς μεγάλες απαιτήσεις και θέλω… χωρίς την διερεύνηση των «πως» και των «γιατί».

Μειδιώ και λέω να με ανταμείψω… κάνω μια στάση στην πλατεία Μαβίλη για ένα βρώμικο που πάει μετά το ποτό 🙂

ΥΓ: Την Παρασκευή μου είπαν να διαβάσω για τα ψάρια στην Athens Voice γιατί λέει αλήθειες. Είχαν δίκιο!
ΥΓ2: Αυτό το ποστ μου βγήκε σχεδόν μονοκοπανιά!

5 πράγματα που δεν ξέρετε για εμένα

Μετά την πάσα (blog tag) απο τον φίλτατο adamo γράφω για 5 πράγματα που νομίζω ότι οι περισσότεροι δεν ξέρετε για εμένα:

  1. Μέχρι τα 26 μου σιχαινόμουνα το τυρί – πάντα μου άρεσαν τα ζυμαρικά. Τα μοναδικά φαγητά που δεν μ’ αρέσουν είναι το συκώτι και τα κουκιά.
  2. Μικρός έμαθα να παίζω κιθάρα αλλά δεν έχω καμία στο σπίτι. Στο στρατό έμαθα σ’ ένα μήνα να παίζω Ευφώνιο και κατ’ επέκταση έπαιζα και Τρομπόνι με βαλβίδες. Τελευταία ανακαλύπτω πόσο κεντρικό ρόλο έχει η μουσική στη ζωή μου. Ακόμη θέλω να γίνω τεχνικός ήχου.
  3. Τα πρώτα προγράμματά μου ήταν σε BASIC και μετά σε Assembly σ’ ένα ZX Spectrum+ και σ’ ένα BBC Master. Στο BBC Master έφτιαξα την πρώτη μου database που ήταν μία ηλεκτρονική ατζέντα (το πρόγραμμα και τα δεδομένα ακόμη υπάρχουν στο πατρικό μου σπίτι σ’ ένα 5¼-inch minifloppy). Στα μεταπτυχιακά ασχολήθηκα με Information retrieval και έπαιζα με GBytes σε μια εποχή που οι σκληροί 1 GByte ήταν το όνειρο κάθε pc-enthusiast. Πέρυσι δούλεψα (όχι σε τεχνικό επίπεδο 😦 ) για ένα back-end σύστημα ψηφιακής βιβλιοθήκης με αρχικό χώρο αποθήκευσης 3×15 TBytes με προδιαγραφές high availability και disaster recovery.
  4. Το 2001 κέρδισα διαγωνισμό business plan στο εξωτερικό. Με δύο συνεταίρους , πήραμε χρηματοδότηση που οδήγησε σε startup επιχείρησης λογισμικού για την αεροδυναμική ανάλυση και ταυτόχρονη σχεδίαση πανιών για ιστιοπλοϊκά. Το 2002 είχαμε προσφορά εξαγοράς από τη North Sails. Θέλω πολύ να ξανα-ξεκινήσω επιχείρηση και το βρίσκω πολύ δύσκολο να το πραγματοποιήσω στην Ελλάδα (work under construction).
  5. Πρόσφατα συνειδητοποίησα ότι υπό συγκεκριμένες συνθήκες είμαι σκληρός και κρατάω σε απόσταση πρόσωπα που αγαπώ και μ’ αγαπούν και θέλουν να είναι πιο κοντά μου. Υποσχέθηκα στον εαυτό μου να διορθώσω αυτό το «bug» στο δεύτερο ήμισυ των πρώτων -άντα που πλησιάζει με γοργούς ρυθμούς.

Και τώρα με τη σειρά μου κάνω πάσα σε πέντε εκλεκτά άτομα που θέλω να μάθω ακόμα περισσότερα γι’ αυτούς:

coboroz
severin
paper flowers
theprincessonthepea
πολυβιος

Το κα(β)λό πορνό

Τις προάλλες πήγα με παρέα (link, link, link και link) στο Porn Film Festival. Ήταν η μέρα έναρξης και το πρόγραμμα θα ήταν light απ’ ότι καταλάβαμε απ’ τις εισαγωγικές ομιλίες. Στο καρεκλάτο Gagarin κόσμος όλων των χρωμάτων, ποικίλης σεξουαλικότητας και στυλ. Πολύ σοβαροί ήταν όλοι ρε γαμώτο. Έχω την εντύπωση ότι πολλοί απλά πήγαν για να δείξουν τη μούρη τους («ήμουν κι’ εγώ εκεί»), άλλοι ήρθαν να κόψουν πορνόφάτσες και πολλοί σαν εμάς – περίεργοι να δουν τι σόι είναι αυτό το φεστιβάλ και αν θα παίξει καμιά τσόντα της προκοπής, ν’ ανοίξει το μάτι μας και καυλώσουμε. Υπήρχαν και κάμερες από κανάλια τρομάρα τους. Δεν ξέρω αν μας έδειξε κάνα Star, προσωπικά δε γούσταρα καθόλου τους δημοσιογράφους που περιφέρονταν στην προσπάθειά τους να πιάσουν το «κλίμα».

Απογοήτευση με το post-porn και την αρτιστίκ ντοκυμαντερίστικη προσέγγιση. Στην αρχή το είδαμε λίγο κωμικά – προσωπικά έκανα χιούμορ μ’ έναν τυπάκο που τη βρίσκει να κλείνεται μέσα σε πλαστικές σακούλες. Μ’ άρεσε η ευθύτητά του και που μίλαγε στην κάμερα μ’ ενθουσιασμό (btw, τέλεια αγγλικά ο Ιάπωνας). Αλλά ρε παιδί μου πόοοοση ώρα ν’ ακούς διαστροφικές περιγραφές – είπαμε φεστιβάλ πορνό όχι διατριβή στην ποικιλία σεξουαλικών παρεκκλίσεων στην παγκοσμιοποιημένη κοινωνία των Ιαπώνων. Έλεος. Φεύγουμε πριν το τέλος γιατί η paper flowers δεν άντεχε άλλο (είχε την ειλικρινέστερη αντίδραση νομίζω). Ο αχενβαχ αλλάζει γνώμη και δεν φεύγει και η melody είναι αποφασισμένη να κάτσει μέχρι τέλους.

Πάω σπίτι και σκέφτομαι τι είναι τελικά το πορνό. Καταλήγω ότι το καλό πορνό ξεκινάει απ’ την προσωπική μας απόλαυση και είναι καθαρά υποκειμενική υπόθεση. Οι προτιμήσεις μας στο πορνό έχουν καταβολές στις πρώτες μας επαφές μαζί του – άρα για τον καθένα μας είναι κάτι διαφορετικό. Εγώ για παράδειγμα που πιτσιρικάς έβλεπα τσόντες 80s φυσικά δε γουστάρω το πορνό της σιλικόνης με MILF γκόμενες που ουρλιάζουν ψεύτικα (μεταξύ μας σχεδόν πάντα ουρλιάζουν ψεύτικα) και προτιμώ Kay Parker, Nina Hartley, Julliet Anderson κ.λπ. (ας είναι καλά το Google που βρήκα τα ονόματά τους) 😉

Το κα(β)λό πορνό εναι αυτό που μας καυλώνει (ή καβλώνει;) και μας κάνει να θέλουμε να συμμετάσχουμε νοερώς στα δρώμενα επί της οθόνης. Αν το βλέπεις παρέα με παρτενέρ τα πετάς όλα και ξεσκίζεσαι, αν το βλέπεις μόνος χύνεις βαρώντας γλυκιά μαλακία. Το επόμενο φεστιβάλ πορνό πρέπει να είναι παρείστικο. Να μαζευτούμε σ’ ένα σπίτι και ο καθένας μας να φέρει πορνό που του αρέσει ή του άρεσε στο παρελθόν. Και άσε τους ιντελλεκτουέλ σινεφιλικούς πορνοφάν ν’ ασχολούνται με το post-porn.

Ευχές

Wishes
Είπα να γράψω μια ευχή για τον καινούργιο χρόνο που μας μπήκε αλλά δε χωράει τίποτα μετά τον Pablo Neruda (Αργοπεθαίνει)

Καλή Χρονιά και νάναι το 2007 σημαδιακό, μοιραίο, ριζοσπαστικά ανανεωτικό και όμορφο (©paper flowers).