Category Archives: Έργα και Ημέρες του Unique Fish

Επιστροφή;

Αγαπητοί φίλοι και αναγνώστες!

Ο μοναδικόψαρος ζει και βασιλεύει. Μπορεί να μην γράφω (και ας με συγχωρέσουν όσοι με παρακινούν να γράψω κάτι) αλλά μου συμβαίνουν πολλά και κυρίως καλά 🙂 Δεν υπάρχει χρόνος για το παραμελημένο μπλογκάκι μου… Μου πέρασε απ’ το μυαλό να το κατεβάσω αλλά δεν του αξίζει. Σκέφτομαι να γράφω μικρότερα impromptu ποστάκια αφού δεν έχω την πολυτέλεια του χρόνου. Θα δείξει…

Σας φιλώ και να είστε όλοι καλά και χαρούμενοι!

ΥΓ: Να πάτε να δείτε το Happy-Go-Lucky του Mike Leigh! Δεν είναι η χαζοχαρούμενη ταινία που προμοτάρει το τρέιλερ – προφανώς οι marketeers θεώρησαν καλό να ξεγελάσουν το «μη σινεφίλ» κοινό.

Ξύπνησα

46 ώρες μέρες μετά ξύπνησα… Κάτι σαν το Waking Life !

  • Κοιμήθηκα unique και ξύπνησα uncle όπως επεσήμαναν στα σχόλια οι φίλοι 🙂 Χαζο-uncle θα έλεγα 🙂 (ο μπέμπης είναι πολύ γλύκας αλλά και το πρώτο μωρό της φαμίλιας)
  • Λίγο αργότερα η βαφτιστήρα έγινε 2 χρονών! Κιόλας!! Στα γενέθλια της ήμουν εξωτερικό 😦
  • Ξύπνησα στο Ζάγκρεμπ – η Κροατία προσπαθεί να γίνει Ευρωπαϊκή. Μετά το ανατολικό μπλοκ, Τίτο, και τον πόλεμο η νέα τάξη πραγμάτων την θέλει στο EU. Μέχρι και η Nescafe προσπαθεί να πλασάρει το frappe σαν trendy καφέ (ευτυχώς θα φάει τα μούτρα της – την πρόλαβαν τα Ιταλικά espresso!)
  • Ξύπνησα στις Βρυξέλλες – πρώτη φορά κατάφερα και έκατσα πέραν δουλειάς! Αν εξαιρέσουμε τον βροχερό καιρό, οι Βρυξέλλες είναι μια πόλη γεμάτη ζωή και τον πολιτισμό. Έκπληξη ήταν το Μουσείο μουσικών οργάνων – όλα τα λεφτά ο ακουστικός οδηγός που σου δίνουν 😉
  • Ξύπνησα και έτρεξα για βιογραφικό και αιτήσεις. Μετά από 4 χρόνια ξαναθυμήθηκα τα τυπικά μου κατορθώματα και για πρώτη φορά ένοιωσα ότι «έκανα πολλά πράγματα μέχρι στιγμής» (τον πήχη τον βάζουμε εμείς όχι οι άλλοι) – και πολλά περισσότερα εκτός βιογραφικού! Σήμερα με πήραν τηλέφωνο για συνέντευξη.
  • Λίγο μετά έβαλα μπρος για την ανακαίνιση του διαμερίσματος. Ως τώρα υπολογίζω ότι θα χρειαστώ 10+ μαστόρους και μπόλικα λεφτά. Με ανακουφίζει η σκέψη του αποτελέσματος και οι επερχόμενες αλλαγές.
  • Ξύπνησα και έμαθα για τον άδικο χαμό της Αμαλίας. Η θλίψη μου μετατρέπεται σε οργή… Το αποτέλεσμα ενός πολύχρονου Malpractice… δεν μπορεί και δεν πρέπει να περάσει και αυτό στο ντούκου!
  • Ξύπνησα και έμαθα ότι η ευδαιμονία και η αγαλλίαση που δίνουν τα σοκολατάκια (κι ας είναι και απ’ τις καλύτερες chocolaterie του Βελγίου) είναι εφήμερες – όπως και οι περισσότερες απολαύσεις άλλωστε. Μακάρι να μπορούσα να μην χτίζω όνειρα με «απολαυστικά» θεμέλια γιατί το σημείο θραύσης τους είναι απότομο και οδυνηρό. Το τελευταίο όνειρο ήταν σχεδόν πραγματικό… κάτι σαν το Waking Life… Θα το θυμάμαι για πάντα…

76 ώρες ξύπνιος

Αυτή τη στιγμή είμαι στην 76η ώρα χωρίς ύπνο. Γενικά η κατάσταση είναι περίπου σαν αυτά που διάβασα εδώ. Με τη διαφορά ότι εγώ δεν το έκανα για πείραμα… 😦

Σε λίγο πάω για ύπνο .. ζζζζ…

Σε όσους με ξέρουν: Μην ανησυχήσετε αν δεν απαντάω τα τηλέφωνα…  κάποια μέρα θα ξυπνήσω:)

Το όμορφο τέλος μιας δύσκολης μέρας

Είχα μια δύσκολη μέρα στο γραφείο. Επέστρεψα στο σπίτι αργά και το κεφάλι μου βούιζε απ’ τα διάφορα της δουλειάς. Δεν είχα χρόνο για ξεκούραση γιατί είχα να βγω για ποτό με μία πρώην μου που συνάντησα στη συναυλία συμπαράστασης την Κυριακή και είπαμε να βρεθούμε. Αρχικά δεν είχα όρεξη… ήμουν κουρασμένος αλλά πήγα κόντρα στη διάθεσή μου. Κάθομαι για πολύ λίγο στο σπίτι (όση ώρα χρειάστηκε για να βάλω το torrent να κατεβάζει το τελευταίο επεισόδιο του Prison Break!) και φεύγω αρκετά πριν το ραντεβού για να την πάρω απ’ τη δουλειά της με τ’ αμάξι… άλλαξε ο καιρός και φυσάει, δεν ήθελα να ταλαιπωρηθεί με συγκοινωνία.

Μπαίνει στ’ αμάξι και λέμε να πάμε Σκουφάκι – η εικόνα να ψάχνω πάρκινγκ με αγχώνει αλλά είμαι αισιόδοξος. Φτάνουμε και στα 10 μέτρα απ’ το μπαράκι αδειάζει μια θέση και την καπαρώνω – γελάω με την τύχη μου. Μπαίνουμε στο γεμάτο Σκουφάκι και ψάχνουμε για να κάτσουμε… ανεβαίνουμε στο πατάρι και στο καπάκι αδειάζει ο καναπές – γελάμε με την τύχη μας.

Κάνουμε παραγγελία και εγώ ψιλο-πεινάω… συνδυάζω βότκα-λεμόνι μ’ ένα σάντουιτς. «Μαλακία συνδυασμός» λέω αλλά δεν ακυρώνω. Συζητάμε για διάφορα… για ταξίδια, μουσική, συγκροτήματα, συναυλίες, φίλους, νέα μας κ.λπ. Σκέφτομαι ότι αυτά ήταν που μας έφεραν κοντά… που όμως δεν ήταν αρκετά για κάτι παραπάνω. Κοινά ενδιαφέροντα – διαφορετικοί τρόποι ζωής… Έρχεται η γκαρσόνα και μου λέει ότι το σάντουιτς δεν μπορεί να γίνει… πάλι η τύχη μαζί μου. Η ώρα κυλάει ευχάριστα με κουβέντες, ποτό και τσιγάρα.

Φεύγουμε και στην έξοδο παίρνει ταξί για σπίτι. «Δε θέλω να σε κουβαλάω» μου λέει. Χαμογελώ γιατί καταλαβαίνω ότι θα πάει στον δικό της… την χαιρετώ και φεύγω. Δεν μου βγήκε ζήλια ή κάτι παρεμφερές. Μπαίνω στ’ αμάξι και με ξαφνιάζει η αλλαγή μου… σκέφτομαι ότι ήταν ένα όμορφο τέλος μιας δύσκολης μέρας. Με ξαφνιάζω που μπορώ να είμαι καλύτερα με τον εαυτό μου με απλά πράγματα… χωρίς μεγάλες απαιτήσεις και θέλω… χωρίς την διερεύνηση των «πως» και των «γιατί».

Μειδιώ και λέω να με ανταμείψω… κάνω μια στάση στην πλατεία Μαβίλη για ένα βρώμικο που πάει μετά το ποτό 🙂

ΥΓ: Την Παρασκευή μου είπαν να διαβάσω για τα ψάρια στην Athens Voice γιατί λέει αλήθειες. Είχαν δίκιο!
ΥΓ2: Αυτό το ποστ μου βγήκε σχεδόν μονοκοπανιά!