Το όμορφο τέλος μιας δύσκολης μέρας

Είχα μια δύσκολη μέρα στο γραφείο. Επέστρεψα στο σπίτι αργά και το κεφάλι μου βούιζε απ’ τα διάφορα της δουλειάς. Δεν είχα χρόνο για ξεκούραση γιατί είχα να βγω για ποτό με μία πρώην μου που συνάντησα στη συναυλία συμπαράστασης την Κυριακή και είπαμε να βρεθούμε. Αρχικά δεν είχα όρεξη… ήμουν κουρασμένος αλλά πήγα κόντρα στη διάθεσή μου. Κάθομαι για πολύ λίγο στο σπίτι (όση ώρα χρειάστηκε για να βάλω το torrent να κατεβάζει το τελευταίο επεισόδιο του Prison Break!) και φεύγω αρκετά πριν το ραντεβού για να την πάρω απ’ τη δουλειά της με τ’ αμάξι… άλλαξε ο καιρός και φυσάει, δεν ήθελα να ταλαιπωρηθεί με συγκοινωνία.

Μπαίνει στ’ αμάξι και λέμε να πάμε Σκουφάκι – η εικόνα να ψάχνω πάρκινγκ με αγχώνει αλλά είμαι αισιόδοξος. Φτάνουμε και στα 10 μέτρα απ’ το μπαράκι αδειάζει μια θέση και την καπαρώνω – γελάω με την τύχη μου. Μπαίνουμε στο γεμάτο Σκουφάκι και ψάχνουμε για να κάτσουμε… ανεβαίνουμε στο πατάρι και στο καπάκι αδειάζει ο καναπές – γελάμε με την τύχη μας.

Κάνουμε παραγγελία και εγώ ψιλο-πεινάω… συνδυάζω βότκα-λεμόνι μ’ ένα σάντουιτς. «Μαλακία συνδυασμός» λέω αλλά δεν ακυρώνω. Συζητάμε για διάφορα… για ταξίδια, μουσική, συγκροτήματα, συναυλίες, φίλους, νέα μας κ.λπ. Σκέφτομαι ότι αυτά ήταν που μας έφεραν κοντά… που όμως δεν ήταν αρκετά για κάτι παραπάνω. Κοινά ενδιαφέροντα – διαφορετικοί τρόποι ζωής… Έρχεται η γκαρσόνα και μου λέει ότι το σάντουιτς δεν μπορεί να γίνει… πάλι η τύχη μαζί μου. Η ώρα κυλάει ευχάριστα με κουβέντες, ποτό και τσιγάρα.

Φεύγουμε και στην έξοδο παίρνει ταξί για σπίτι. «Δε θέλω να σε κουβαλάω» μου λέει. Χαμογελώ γιατί καταλαβαίνω ότι θα πάει στον δικό της… την χαιρετώ και φεύγω. Δεν μου βγήκε ζήλια ή κάτι παρεμφερές. Μπαίνω στ’ αμάξι και με ξαφνιάζει η αλλαγή μου… σκέφτομαι ότι ήταν ένα όμορφο τέλος μιας δύσκολης μέρας. Με ξαφνιάζω που μπορώ να είμαι καλύτερα με τον εαυτό μου με απλά πράγματα… χωρίς μεγάλες απαιτήσεις και θέλω… χωρίς την διερεύνηση των «πως» και των «γιατί».

Μειδιώ και λέω να με ανταμείψω… κάνω μια στάση στην πλατεία Μαβίλη για ένα βρώμικο που πάει μετά το ποτό🙂

ΥΓ: Την Παρασκευή μου είπαν να διαβάσω για τα ψάρια στην Athens Voice γιατί λέει αλήθειες. Είχαν δίκιο!
ΥΓ2: Αυτό το ποστ μου βγήκε σχεδόν μονοκοπανιά!

4 responses to “Το όμορφο τέλος μιας δύσκολης μέρας

  1. Τελικά η ικανότητα να παρκάρεις οπουδήποτε είναι κολλητική! Θ’αρχίσω να την πουλάω!
    >όποιος θέλει να βρίσκει πάρκινγκ παντού και πάντα, θα το καταφέρει ευχάριστα, ανώδυνα και μόνο με 200ευρώ! επικοινωνείστε μαζί μου τώρα!

  2. πού είναι το υπόλοιπο σχόλιό μου???
    το ξαναγράφω..
    είναι ωραία να βρίσκεις το κέντρο σου και να κοιτάς από κει τον κόσμο!

  3. Ω ναι! Είμαι απ’ τους τυχερούς που την πήρα τζάμπα την ικανότητα!🙂

    Όντως είναι ωραίο να βρίσκεις το κέντρο σου.. Θέλω κι’ άλλο!!

  4. Θέλεις κι άλλο κέντρο? Δεν γίνεται αγαπητέ, είναι μόνο μια μικρή δυσδυάκριτη τελίτσα!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s