Σε θέλω… μου λείπεις.

Είχα υποσχεθεί στον εαυτό μου να μην κάνω ποστ αν πρώτα δεν τελειώσω αυτό που ξεκίνησα για τη βάφτιση που ήμουνα νονός. Συχνά-πυκνά βάζω τέτοιους «στόχους» και το ίδιο συχνά-πυκνά τους ξεχνώ. Σήμερα δεν αντέχω και σπάω την υπόσχεση…

Που να λογαριάσει κανείς στόχους και άλλες τέτοιες αυτιστικές παπαριές όταν ο άνθρωπός σου ξεκινά τη μέρα της με θλίψη και με πόνο(υς); Κλείνετε στον εαυτό της γιατί νιώθει ότι έσφαλλε.. γιατί έχει τόσα πολλά που την ζορίζουν. Προσπαθείς να βοηθήσεις αλλά είσαι εκ’ των πραγμάτων ανήμπορος. Λόγω καταστάσεων, λόγω περίπτωσης, λόγω ανακατωσούρας, λόγω συναισθημάτων, λόγω χίλιων άλλων που έφερε αυτός ο σκατο-Σεπτέμβρης.

Τα γράφω εδώ για να εξιλεωθώ, να τα διαβάσω εγώ, να τα διαβάσει κι αυτή. Όπως θα έγραφα σε τοίχο απέναντι απ’ το σπίτι της που απλά να λέει «Σε θέλω… μου λείπεις.» , να το διαβάζει καθημερινά και να το διαβάζω όταν περνώ.

Όπως και στα γκράφιτι, απενεργοποίησα τα σχόλια

Τα σχόλια είναι κλειστά.