Κανονικότητα κανείς;

Έρικ ΦρομΤά είπε ο Φρομ πριν απο μισό αιώνα! Είναι σκέψεις που κάνουμε πολλοί(;) παρατηρώντας τον περίγυρό μας. Πολλές φορές τα βλέπουμε, άλλες φορές τ’ αγνοούμε.. Εδώ στην μικροκοινωνία της ελληνικής μπλογκοσφαίρας είναι ακόμη πιο έντονα… Μπα, βλακείες λέω.. Εδώ στην μπλογκοσφαίρα είμαστε λιγότερο μηχανές, βιώνουμε με τον τρόπο μας καταστάσεις. φλυαρούμε μεν, επικοινωνούμε παράλληλα δε. Πω, το μαγάρισα και σταματώ.

Ακολουθεί ο Φρομ, η μετάφραση δική μου, και το προτότυπο πιο κάτω γιατί μπορεί και να τα θαλάσσωσα.

Η Ψυχολογία της Κανονικότητας (απόσπασμα)

Έριχ Φρομ

«Τη σημερινή εποχή συναντούμε άτομα που ενεργούν και αισθάνονται σαν μηχανές. Ποτέ δεν βιώνουν οτιδήποτε που είναι πραγματικά δικό τους, που βιώνουν τον εαυτό τους αποκλειστικά σαν τ’ άτομα που πιστεύουν ότι πρέπει να είναι. Τα χαμόγελα αντικατέστησαν το γέλιο, η φλυαρία αντικατέστησε τον επικοινωνιακό λόγο, η νωθρή απόγνωση πήρε τη θέση του αυθεντικού πόνου. Δύο ισχυρισμοί μπορούν να γίνουν γι’ αυτό το άτομο. Ο πρώτος είναι ότι το άτομο πάσχει από έλλειψη αυθορμητισμού και προσωπικότητας δίνοντας την εντύπωση ότι αυτό είναι κάτι αθεράπευτο. Ταυτοχρόνως, μπορεί να ειπωθεί ότι δεν διαφέρει απ’ τα εκατομμύρια άλλων που είναι στην ίδια κατάσταση. Για τους περισσότερους, η κοινωνία τους παρέχει πρότυπα που τους καθιστά ικανούς να υπάρχουν με ένα ελάττωμα χωρίς να ασθενούν. Είναι λες και κάθε κοινωνία παρέχει το γιατρικό ενάντια στοξέσπασμα ολοφάνερων νευρωτικών συμπτωμάτων που θα απέρρεαν από το ελάττωμα που τις παράγει.»

Καλό Σ/Κ

The Psychology of Normalcy (excerpt)

Erich Fromm

Today we come across a person who acts and feels like an automaton; who never experiences anything which is really his; who experiences himself entirely as the person he thinks he is supposed to be: whose smiles have replaced laughter; whose meaningless chatter has replaced communicative speech; whose dulled despair has taken the place of genuine pain. Two statements can be made about this person. One is that he suffers from a defect of spontaneity and individuality which may seem incurable. At the same time, it may be said that he does not differ essentially from millions of others who are in the same position. For most of them, the culture provides patterns which enable them to live with a defect without becoming ill. It is as if each culture provided the remedy against the outbreak of manifest neurotic symptoms which would result from the defect produced by it.

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s