The Lonely Bitter Hour

various_04_timothys.jpg

Κατά τη διαδρομή μου στο γραφείο βρέθηκα μπροστά σ’ ένα δυστύχημα με μια μηχανή που έπεσε πάνω σ’ ένα αμάξι. Έγινε 5 λεπτά πριν περάσω και ο οδηγός της μηχανής ήταν στη μέση του δρόμου ακινητοποιημένος έχοντας πλήρως τις αισθήσεις του. Έσπασε το πόδι του τουλάχιστον σε τρία σημεία απ’ ότι μου είπε. Ήταν απίστευτα ψύχραιμος, εν αντιθέσει με την κοπέλα που οδηγούσε τ’ αμάξι που έπεσε επάνω της.. δικαιολογημένα τάχε κάπως χαμένα.

Του μιλούσα περιμένοντας τ’ ασθενοφόρο, είχε αρχίσει να κρυώνει το πόδι και πόναγε. Ήτανε ξαπλωμένος στη μέση του δρόμου και κατά περιόδους γινότανε κυκλοφοριακό κομφούζιο. Τραγικό το θέαμα των αυτοκινήτων που έκαναν μια γύρα και απέφευγαν το παιδί που ήταν πεσμένο στο δρόμο. Οι πλείστοι έριχναν μια ματιά, άλλοι κοίταγαν αλλού, μερικοί ρώταγαν αν πήραμε τηλέφωνο το ΕΚΑΒ, κλπ. Εκ’ των υστέρων, μου θύμισε κάτι που διάβασα παλιά για τους δρόμους στο Νέο Δελχί. Όπου σε μια βόλτα, λέει, βλέπεις όλες τις εκφάνσεις της ζωής, απ’ την αρχή της μέχρι και το τέλος της.. νιάτα-γηρατειά, χαρά-λύπη, ηδονή-πόνο, κ.λπ.

Ήρθε τ’ ασθενοφόρο και μετά τις τυπικές ερωτήσεις για το πως νιώθει του είπαν ότι πρέπει να τον βάλουν στο φορείο και ότι θα πονέσει. Πόνεσε, αλλά άντεξε.. Του είπα «περαστικά» καθώς έκλεινε η πόρτα του ασθενοφόρου. Δεν ξέρω, μου άφησε μια θλίψη βλέποντάς τον να φεύγει μόνος στο νοσοκομείο. Κάπως έτσι μοναξιασμένο πρέπει να είναι και το ταξίδι μας στο θάνατο..

Καλή βδομάδα

Advertisements

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s