From dancing keystrokes to dancing people (και τούμπαλιν)

Ναι, ήμουν κι εγώ στο πάρτι! Μπράβο στους διοργανωτές και σ’ όσους συνέβαλαν στην επιτυχία του. Πάλι καλά που έκανα την προσπάθεια και πήγα (έστω και καθυστερημένα) παρά την φούρια των ημερών και του απίστευτου φόρτου εργασίας των τελευταίων χ-μηνών. Αν και δεν χόρεψα είμαι κομμάτια σήμερα αλλά χαλάλι!:)

Γνώρισα μερικούς – «γνωστούς» και «άγνωστους» (μ’ όλες τις σημασίες των λέξεων) αλλά επειδή έχασα το στάδιο της αρχικής γνωριμίας (σπάσιμο πάγου) δεν γνώρισα ακόμη περισσότερους. Πολλές φορές είχα την αίσθηση ότι έκανα browsing στη μπλογκοσφαίρα. Ονόματα δε λέω γιατί ως άντρας είμαι ξεχασιάρης και σίγουρα θα μου ξεφύγουν κάποιοι! Συνήθεις ερωτήσεις «Ποιος είσαι;», «Ποιους διαβάζεις;», «Είσαι καινούργιος ή παλιός;» κ.λ.π. Έτσι εύκολα έσπαγε ο πάγος. Εκτός από μια-δυο εξαιρέσεις όλοι συστηνόμασταν με τα μπλογκονόματά μας και όχι τα πραγματικά. Φαντάζομαι σε μικρότερες συναντήσεις ακούγονται και τα ανθρώπινα ονόματα, δεν παίζει και πολύ ρόλο στην τελική. Όπως και στα εδώ γραπτά, η πάρλα πήγε σφαίρα Σημαντική διαφορά από άλλα πάρτι που όλοι είναι μούγκα στη στρούγκα.

Είναι εμπειρία πάντως να γνωρίζεις (ή έστω να βλέπεις απλά φατσικά) τ’ άτομα πίσω απ’ τις λέξεις. Πιστεύω ότι θ’ αλλάξει αρκετά την επικοινωνία μας εδώ! Θ’ αλλάξει λίγο ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε τα γραπτά ο ένας του άλλου. Οι άγνωστοι έχουν πλέον πρόσωπο, φωνή και χαρακτήρα. Και ας είναι απλά η εικόνα που δημιουργήσαμε απ’ ένα «γεια σου, είμαι ο τάδε», μιας οπτικής επαφής, ενός λικνίσματος στην πίστα, κλπ. (μην γράψω μπλογκορία τώρα… το κόβω).

Έφυγα λίγο πριν τις τρεις και μες τη ζάλη του ποτού, αναδύθηκε απο τα βάθη της μνήμης μου ένας στίχος του Σαββόπουλου: «Των Ελλήνων οι κοινότητες φτιάχνουν άλλο γαλαξία…» Και συνεχίζει ο Σαββό:

Μέχρι τα ουράνια σώματα
Με πομπούς και με κεραίες
Φτιάχνουν οι Έλληνες κυκλώματα
Κι ιστορία οι παρέες.

Αυτή είναι και οι διαφορά των Ελλήνων (και των Ελλήνων μπλογκερς). Ήμαστε λαός της «παρέας» ή των «παρεών» (με ωμέγα) και το απέδειξε το χθεσινό πάρτι. Την ανάγκη μας να γνωριστούμε την πρόδιδαν οι απανταχού χαμογελαστές φατσούλες και τα περίεργα μάτια που ρουφούσαν λεπτομέρειες.

Χάρηκα που σας γνώρισα και σύντομα εις το επανιδείν.

Καλές Γιορτές