Il Pagliaccio

Στη παρέα επάνω μερικές φορές μου βγαίνει ο παλιάτσος
Από μπαρούφα σε μπαρούφα
Από πλάκα σε πλάκα κ.ο.κ.

Παίρνω το βάρος της “ευθύνης” στους ωμούς μου.
Ποια ευθύνη; Αυτή που εγώ φαντάζομαι.. υποψιάζομαι
Εγώ ο παντοδύναμος.. ο παντογνώστης..
Ντόρος να γίνεται… γιατί υποθάλπει η θλίψη.

Μπαρούφα στη μπαρούφα
Πλάκα στην πλάκα
Η παρέα ξεχνιέται περιστασιακά..
Μπορεί και όχι.. μπορεί απλά να γελάνε απο ευγένεια
Μου μένει η θλίψη.. ολόδικιά μου.

Ο παλιάτσος κλαίει
Θρηνεί την μάταιη παντοδυναμία του
Και τον κυριεύει η απογοήτευση
Γιατί δεν μπορεί ν’ αλλάξει τους άλλους
Ούτε να τους κερδίσει..
Ούτε αυτούς που νοιάζεται μπορεί να τους κάνει να χαρούν..
Έστω απλά να ξεχαστούν..

Και του μένει ο πόνος
Καλά να πάθει!
Δεν του το ζήτησε ποτέ κανείς!
Το μόνο που μπορεί να κάνει είναι να ζητήσει συγνώμη

Από ένα κοινό που αυτόκλητα έκανε κοινό του
Που ποτέ δεν ήθελε να είναι κοινό σε κανένα μαλάκα παλιάτσο